Waarom is het zo moeilijk om leraren te vinden?
Een rechtstreekse vraag en een opiniestuk bij "De Standaard" op 16 april.
Zie artikel.
Jonge, pas afgestudeerde mensen hebben een duidelijk omlijnd doel in hun leven. Maar... op het ogenblik dat hun loopbaan een aangename start moet nemen worden zij in het onderwijs nog steeds gedurende de eerste 10 jaren van hun loopbaan geconfronteerd met jobhoppen van interim naar interim, zonder enig vooruitzicht naar een vaste opdracht.
Erger nog.
Op het ogenblik dat de meeste jonge mensen nood hebben aan een vast inkomen en werkzekerheid in hun (privé-) leven (aan het begin van hun loopbaan) biedt het onderwijs totaal deze werkzekerheid niet. Zo is het steeds geweest en geen enkele Minister van Onderwijs die er in slaagt om deze onzekerheid weg te nemen.
Zelf ben ik in 1979 gestart in zulke onzekere omstandigheden.
Gelukkig was ik nog steeds alleenwonend, geen trouwplannen, geen bouwplannen. Ik kon op dat moment leven met die onzekerheid omdat ik nog de vrijheid had om mijn plannen een tijdje uit te stellen.
Maar jonge mensen die reeds denken aan een gezinsleven en een eigen woning, vertrouwen niet op een loopbaan die de eerste 10 jaren bestaat uit onzekerheid.
Op 30 juni 1979 heb ik de lerarenopleiding, samen met mijn klasgenoten voltooid. 90 % van mijn klasgenoten zijn in september 1979 gestart in het onderwijs. Na 3 schooljaren werkten amper nog 25% van mijn klasgenoten in het onderwijs. Drie vierden (!) hadden na 3 schooljaren het onderwijs de rug toegekeerd door de onduidelijkheid over het verloop van hun loopbaan en hun werk (-on-) zekerheid.
Neem DIE onzekerheid weg en het onderwijs wordt weer een aantrekkingspool voor getalenteerde en gedreven jonge mensen.
